Kofi was twaalf en woonde bij een strand waar zeeschildpadden elke juni hun eieren legden. Elk jaar zag hij de kleintjes 's nachts uit hun eieren komen en over het warme zand naar de zee kruipen, geleid door het enige licht dat ooit had geteld, het maanlicht op het water. Maar dit jaar hield een nieuw hotel de lichten de hele nacht aan, een lange witte gloed die het strand op een toneel deed lijken, en als de babyschildpadden uit het zand kwamen, kropen ze naar de felle ramen in plaats van naar de zee, in kleine, vastberaden rijtjes.
Kofi kon niet slapen. Nacht na nacht droegen hij en zijn vrienden de babyschildpadden in emmers naar het water, honderden kleine vinnen krabden tegen het plastic. Overdag verzamelden ze handtekeningen bij de buren en schreven ze een brief aan de hotelmanager, die beleefd antwoordde dat hij het erg druk had. Op een nacht kwam de manager eindelijk zelf naar het strand. Hij stond in zijn nette schoenen in het donker en zag honderden babyschildpadden de verkeerde kant op lopen, naar zijn eigen ramen toe, alsof hij voor hen een heel mooie vergissing had gebouwd. Een tijdje zei hij helemaal niets. “Ik doe de lichten uit van negen tot zes uur in het schildpaddenseizoen”, zei hij zachtjes.
De volgende nacht kropen honderden kleine schildpadden naar het maanverlichte water, en Kofi en zijn vrienden zaten op het zand en hadden voor een keer niets te dragen.