Het was een heldere zaterdagochtend, en de zevenjarige Mia leerde fietsen in het park. Haar vader draafde achter haar aan, met één hand aan het zadel, en overlaadde haar met een gestage stroom aanmoedigingen die ze in haar toestand niet kon horen. Ze kon alleen maar denken aan de grond, die opmerkelijk ver weg en opmerkelijk hard leek. “Laat niet los!”, smeekte ze. “Ik laat niet los”, beloofde hij. “Ik ben vlak achter je.”
De fiets slingerde alarmerend heen en weer, maar op de een of andere manier bleef Mia trappen, en langzaam kwam het geslinger tot rust in iets wat op een rechte lijn leek. De wind suisde langs haar oren, het pad rolde zich voor haar uit als een lint en voordat ze het echt had besloten, lachte ze. Na een lange tijd riep ze: “Papa, je houdt toch nog vast?” Niemand antwoordde, en het was deze stilte, meer dan welk geluid ook, die haar een blik over haar schouder deed wagen.
Haar vader stond ver achter haar, midden op het pad, met beide armen te zwaaien als een man die een trein probeert aan te houden. Zijn handen waren helemaal leeg, en hij lachte zo hard dat hij dubbel moest buigen. Mia wankelde maar bleef tot haar eigen verbazing overeind. Ze draaide een wijde cirkel om de vijver, waarvan de eenden in paniek uiteenstoven, en remde voor hem, buiten adem en enkele centimeters groter. “Je hebt losgelaten!”, beschuldigde ze hem. “Twee minuten geleden”, zei hij, stralend van trots. Mia woog deze informatie even af, alsof het een aanbod van twijfelachtige waarde was. Toen draaide ze de fiets om. “Nog een keer”, zei ze.