Mia was zeven jaar en ze leerde fietsen in het park. Haar vader hield de achterkant van het zadel vast en rende achter haar aan. “Laat niet los!”, zei ze. “Ik laat niet los”, beloofde hij.
In het begin was Mia bang. De fiets wiebelde van links naar rechts. Maar toen ging ze sneller rijden en begon ze te lachen. Na een lange tijd riep ze: “Papa, je houdt toch nog vast?” Ze keek achterom.
Papa stond ver achter haar. Hij stond daar te zwaaien, met lege handen. Mia wiebelde, maar ze viel niet. Ze reed om de vijver heen en stopte voor hem. “Je hebt losgelaten!”, zei ze. “Twee minuten geleden”, zei hij. Toen vroeg ze: “Kunnen we het nog een keer doen?”