Op een zonnige zaterdag leerde de zevenjarige Mia fietsen in het park. Haar vader rende achter haar aan en hield met beide handen de achterkant van het zadel vast. Mia was erg zenuwachtig. “Laat niet los!”, smeekte ze. “Ik laat niet los”, beloofde hij. “Ik ben vlak achter je.”
De fiets wiebelde naar links en toen naar rechts, maar Mia bleef trappen. Langzaam, zonder het te merken, ging ze sneller. De wind woei door haar haar, en ineens begon ze te lachen. Na een lange tijd riep ze: “Papa, je houdt toch nog vast?” Er kwam geen antwoord, dus keek ze over haar schouder.
Haar vader stond ver achter haar, midden op het pad, te zwaaien. Zijn handen waren leeg, en hij lachte ook. Mia wiebelde, maar ze viel niet. Ze reed een grote cirkel om de vijver en stopte vlak voor hem. “Je hebt losgelaten!”, zei ze. “Twee minuten geleden”, zei hij trots. Mia dacht er een seconde over na. “Nog een keer”, zei ze.