Reyes, een astronaut, bracht zes maanden door in een ruimtestation ver boven de aarde. Het werk was belangrijk, maar ook eentonig, en naarmate de weken verstreken, voelde ze zich steeds eenzamer.
Op een vrijdagavond ving haar radio een zwak signaal op een amateurfrequentie op. Eerst dacht ze dat ze het zich verbeeldde, maar toen hoorde ze de stem van een kind dat langzaam en zorgvuldig uit een prentenboek voorlas. Het meisje heette Lila. Ze was negen jaar oud en zat op de radioclub van haar school in een klein stadje op aarde.
Vanaf dat moment praatten ze elke vrijdag. Lila wilde weten hoe de ruimte rook, en Reyes zei dat ze naar heet metaal rook. Lila vroeg of de sterren luid waren, en Reyes legde uit dat de ruimte volkomen stil is, ook al lijkt het alsof de sterren moeten schreeuwen. Op haar laatste vrijdag in een baan om de aarde las Reyes het einde van het boek aan Lila voor. Toen ze eindelijk was geland, was de eerste plek die ze bezocht, nog voordat ze naar huis ging, de radioclub op de school van Lila.