Zes maanden lang leefde Reyes in een metalen huls die om de aarde draaide, en hoewel het werk ertoe deed, was het meedogenloos eentonig. Checklists namen de plaats in van dagen. Naarmate de weken verstreken, verdikte de stilte tussen de taken, en ze bleek eenzamer dan welke briefing haar ook had voorbereid.
Op een vrijdagavond ving haar radio een zwak signaal op een amateurfrequentie op. Ze verdacht haar eigen verbeelding, een erkend gevaar van lange missies, maar toen onderscheidde ze de stem van een kind dat langzaam en met enorme zorg uit een prentenboek voorlas, zoals je voorleest aan iemand die echt luistert. Het meisje heette Lila. Ze was negen en zat op de radioclub van haar school in een klein stadje ver beneden, waarvan de leden kennelijk een antenne naar de hemel hadden gericht en gehoopt hadden.
Vanaf dat moment praatten ze elke vrijdag. Lila wilde weten hoe de ruimte rook, en Reyes zei na een ogenblik nadenken dat ze naar heet metaal rook. Lila vroeg of de sterren luid waren, en Reyes legde uit dat de ruimte volmaakt stil is, ook al lijken de sterren te willen schreeuwen. Op haar laatste vrijdag in een baan om de aarde las ze Lila het einde van het boek voor, en toen ze eindelijk was geland, was de eerste plek die ze bezocht, nog voordat ze had uitgepakt, de radioclub op de school van Lila, waar een kleine antenne nog steeds naar de hemel wees alsof dat het meest natuurlijke ter wereld was.