Iedereen in de familie was dol op de soep van oma Rosa, en toch had niemand ooit ontdekt wat haar zo bijzonder maakte. Op een zondag besloot de achtjarige Leo dat het tijd was om daarachter te komen.
“Oma, wat is het geheime ingrediënt?”
“Het zit in de blauwe pot op de bovenste plank”, antwoordde ze, zonder op te kijken van de uien.
Leo sleepte een stoel door de keuken, klom erop en tilde het deksel op. De pot was leeg, op een opgevouwen briefje na. Hij vouwde het open en las één woord: “Tijd.”
“Dat is geen ingrediënt”, protesteerde hij.
“Wacht maar af”, zei oma.
Dus wachtte hij. Hij zag haar de groenten langzaam schillen, in de pan roeren en een oud liedje neuriën dat hij vaag herkende. Ze vroeg hem naar school en zijn vrienden en vertelde over haar ochtend op de markt, wie er onbeleefd was geweest tegen wie en wat de tomaten hadden gekost. De soep sudderde drie hele uren. Toen hij eindelijk klaar was, nam Leo een lepel vol, sloot zijn ogen en dacht even na. “Het smaakt naar de hele middag”, zei hij.
Oma knipoogde alleen maar.