Marta werkte 's nachts in de toren van een klein vliegveld. Op een nacht bedekte dikke mist de landingsbaan. Alle vliegtuigen stonden aan de grond, behalve één. Een jonge piloot genaamd Ben vloog voor het eerst 's nachts alleen. Hij zag het vliegveld niet, en hij had maar brandstof voor vijfentwintig minuten.
“Ik ben er, Ben”, zei Marta met een kalme stem. “Vertel me over je hond.” Het volgende vliegveld was te ver weg. Toen kreeg ze een idee. Ze belde de brandweer en de werknemers. Even later reden elf voertuigen de landingsbaan op en stopten in twee lange rijen met hun lichten aan.
“Ben, zoek twee rijen lichten”, zei ze. “Ik zie ze!”, riep hij. “Langzaam. Nog langzamer.” De wielen raakten de grond, en het kleine vliegtuig stopte tussen de lichten.
