Marta geceleri küçük bir havalimanının kulesinde çalışıyordu. Bir gece yoğun sis pistin üzerini kapladı. Bir uçak dışında bütün uçaklar yerdeydi. Ben adında genç bir pilot ilk kez geceleyin tek başına uçuyordu. Havalimanını göremiyordu ve yalnızca yirmi beş dakikalık yakıtı vardı.
“Buradayım, Ben” dedi Marta sakin bir sesle. “Bana köpeğinden bahset.” Öbür havalimanı çok uzaktı. Sonra aklına bir fikir geldi. İtfaiyeyi ve işçileri aradı. Çok geçmeden on bir araç pistin üzerine çıkıp farları yanık iki uzun sıra hâlinde durdu.
“Ben, iki sıra ışık ara” dedi. “Onları görüyorum!” diye bağırdı Ben. “Yavaş. Daha yavaş.” Tekerlekler yere değdi ve küçük uçak ışıkların arasında durdu.
