Marta yirmi yıldır küçük bir dağ havalimanının kontrol kulesinde çalışıyordu. Ama o gece saat on birde sis bastırdı ve havalimanı kapanmak zorunda kaldı. Bir uçak dışında bütün uçaklar yerdeydi.
O uçağın içinde on dokuz yaşında bir öğrenci pilot olan Ben, ilk gece uçuşunu tek başına yapıyordu. “Kule, pisti göremiyorum” dedi ve sesi titredi. Yirmi beş dakikalık yakıtı vardı. Öbür havalimanı çok uzaktı.
Marta sakin konuştu. “Buradayım, Ben. İyi gidiyorsun. Bana köpeğinden bahset.” Ben anlatırken telefonu aldı. İtfaiyeyi, bagaj ekibini ve aşçıyı aradı ve onlara ne yapacaklarını söyledi. Çok geçmeden on bir araç pistin üzerine çıkıp farları yanık iki uzun sıra hâlinde durdu.
“Ben, aşağı bak. İki sıra ışık görüyor musun?” “Görüyorum” diye fısıldadı Ben. “Güzel. Şimdi yavaş. Daha yavaş.” Tekerlekler yere değdi ve küçük uçak ışıkların arasında durdu. Ben titreyerek ve gülerek indi, ekip sisin içinde alkışladı. Marta gülümsedi. “Tekrar hoş geldin, Ben. Bir dahaki sefere hava durumuna bak.”
