Yara, die vijftien was, en haar neef Adam, die dertien was, brachten de zomer door bij hun oma. Op een ochtend drukte ze Yara wat munten in de hand en zei: “Koop alsjeblieft saffraan voor me op de oude markt.” Geen van beiden was bereid als eerste de weg te vragen, dus gingen ze uit elkaar, ieder in het geheim zeker ervan sneller de juiste kraam te vinden dan de ander.
Het was een vergissing. De oude markt bleek een doolhof van smalle steegjes, luid van verkopers die hun prijzen riepen en zwaar van de geuren van komijn, leer en warm brood. Er stonden zakken specerijen zo hoog als kinderen en van de luifels hingen koperen potten als klokken. Na tien minuten waren de twee hopeloos verdwaald. Verschillende winkeliers hadden medelijden met hen en gaven aanwijzingen die vrolijker waren dan duidelijk, en elk van hen was er absoluut zeker van gelijk te hebben.
Bij puur toeval spoelden Yara en Adam allebei aan bij een piepklein theekraampje, gerund door een meisje van hun eigen leeftijd. Ze heette Sara. Ze schonk hun hete, zoete thee in, tekende een kaart op een servet en weigerde botweg geld aan te nemen. Ze kwamen laat thuis, met de saffraan veilig in een papieren puntzak en een verhaal om te vertellen. Oma lachte tot ze haar ogen moest afvegen. “Ik heb met de oma van Sara op school gezeten!”, zei ze.