Elena was tweeënvijftig en had nog nooit in een vliegtuig gezeten. Haar zoon woonde ver weg, en zijn baby, haar eerste kleinzoon, was drie weken oud. Daarom had ze een ticket voor een vlucht van drie uur, en bij de gate trilden haar benen zo erg dat ze twee keer moest gaan zitten.
Op de raamplaats, 14A, zat Theo, een jongen van acht met een kaartje om zijn nek. Hij vloog alleen naar zijn vader. “Wilt u de raamplaats?”, vroeg hij kalm. “Ik heb dit al zes keer gedaan.” Bij het opstijgen greep Elena de armleuning vast en sloot haar ogen. “Opstijgen is gewoon het vliegtuig dat heel hard rent tot de grond zich verveelt”, zei Theo. Ze lachte, en haar vingers ontspanden een beetje.
Veertig minuten na het opstijgen was er turbulentie: het bekertje op het dienblad danste en het bord voor de veiligheidsriemen floepte aan. “Niet bang zijn, ik heb je”, zei Elena met vaste stem, en ze pakte zijn hand. “Ik ben niet bang”, zei Theo met een heel klein stemmetje. “Ik hou uw hand vast omdat u er bang uitziet.” Ze keken elkaar aan en barstten in lachen uit, omdat ze allebei voor de ander de moedige hadden gespeeld.
Daarna telden ze samen de schokken en gaven ze de wolken namen. Bij de landing bracht een stewardess Theo naar zijn vader, en hij draaide zich om en riep: “Die mevrouw was heel moedig!” “Hij ook”, zei Elena, nog trillend.
In de aankomsthal stond haar zoon met een klein bundeltje in een blauwe deken. Elena nam haar kleinzoon in haar armen, en een moment vergat ze het vliegtuig, de lucht en haar eigen benen. “Ik heb gevlogen”, fluisterde ze. “Ik heb voor jou gevlogen.”
