النا پنجاه‌ودو ساله بود و هرگز سوار هواپیما نشده بود. پسرش دور زندگی می‌کرد و نوزادش، اولین نوه‌اش، سه هفته‌ای بود. برای همین بلیت پروازی سه‌ساعته داشت و کنار گیت پاهایش می‌لرزید.
روی صندلی کنار پنجره، چهارده الف، تئو نشسته بود، پسری هشت‌ساله با کارتی که از گردنش آویزان بود. او تنها نزد پدرش پرواز می‌کرد. آرام پرسید: «پنجره را می‌خواهید؟ من این کار را شش بار کرده‌ام.» هنگام بلند شدن، النا دسته‌ی صندلی را چنگ زد و چشم‌هایش را بست. تئو گفت: «بلند شدن فقط این است که هواپیما خیلی تند می‌دود تا زمین حوصله‌اش سر برود.» النا خندید و انگشت‌هایش کمی شل شد.
چهل دقیقه بعد از بلند شدن هواپیما تلاطم پیدا کرد: لیوان روی سینی رقصید و علامت کمربند ایمنی روشن شد. النا با صدایی محکم گفت: «نترس، من اینجا هستم» و دستش را گرفت. تئو با صدایی خیلی کوچک گفت: «من نمی‌ترسم. دست شما را گرفته‌ام چون ترسیده به نظر می‌رسید.» به هم نگاه کردند و از خنده ترکیدند، چون هر کدام برای دیگری ادای شجاع‌ها را درآورده بود.
بعد با هم تکان‌ها را شمردند و به ابرها اسم دادند. هنگام فرود مهماندار تئو را پیش پدرش برد و او برگشت و فریاد زد: «آن خانم خیلی شجاع بود!» النا که هنوز می‌لرزید، گفت: «تو هم شجاع بودی.»
در سالن ورودی پسرش با بسته‌ی کوچکی در پتوی آبی ایستاده بود. النا نوه‌اش را در آغوش گرفت. آهسته گفت: «پرواز کردم. برای تو پرواز کردم.»
