Drie jaar eerder had een droogte bijna de oude zaden van Tamba vernietigd, een dorp in de droge heuvels. De grootmoeders hadden een paar handenvol bewaard in aarden kruiken. Nu droeg Amina, een plantkundige van achtendertig, een kleine doos daarvan naar een kluis in een bevroren berg op een eiland in het noordpoolgebied, waar zaden uit de hele wereld veilig worden bewaard voor het geval van een ramp.
In de doos zaten rode bonen, die haar grootmoeder “de geduldigen” noemde omdat ze jaren op regen konden wachten, gierst en een kleine scherpe peper die nergens anders groeit. De reis duurde vier dagen: een klein bootje over de rivier, negen uur in de bus, twee vliegtuigen en een busje door de sneeuw. Amina, die nog nooit sneeuw had gezien, hield de doos de hele weg op haar schoot, als iets levends.
Bij de ingang schreef een bewaker in een dikke jas, een jonge man met rijp in zijn wenkbrauwen, “Tamba: bonen, gierst, peper” in een boek en nam de doos met beide handen aan. Amina liep door de lange, stille tunnel, langs plank na plank vol zilveren dozen met de zaden van veel landen, op achttien graden onder nul. De kou prikte in haar gezicht, haar adem hing in de lucht, haar voetstappen klonken heel luid, en ze voelde zich heel klein en, vreemd genoeg, heel hoopvol: achter deze muren wachtten het brood, de rijst en de soepen van duizend tafels die nog niet gedekt waren.
In het vliegtuig naar huis, boven een witte wereld die nooit ophield, dacht ze aan de grootmoeders en hun aarden kruiken. Als er ooit iets gebeurt, dacht ze, groeien de bonen van Tamba weer.
