İnes on bir yaşındaydı ve hiç deniz görmemişti. Yetmiş üç yaşındaki dedesi Matteo söz vermişti: “On bir yaşına gelince sana göstereceğim.” Kıyıdan üç yüz kilometre uzakta, tepelerde yaşıyorlardı; bu yüzden onun eski tandemiyle, yani iki oturaklı bisikletiyle yola çıktılar. Matteo denizden bir kitaptan söz eder gibi söz ederdi: “Büyük, mavi, nefes alıyor.”
Yağmur yağdı ve bir lastik patladı. Üçüncü gün, büyük geçitte, Matteo’nun dizi ağrıdı ve geri dönmeleri gerektiğini söyledi. İnes “Hayır” dedi ve ikisi için pedal çevirdi.
Altıncı gün Matteo son sırtta oturmak zorunda kaldı. İnes ileri koştu ve henüz hiçbir şey görmeden uzun, yumuşak bir ses duydu; sanki büyük bir nefesti. “Dede, dinle!” Birlikte tırmandılar ve işte oradaydı, gökyüzünün kenarına kadar parlıyordu.
“Sana bir şey söylemeliyim” dedi Matteo usulca. “Ben de onu hiç görmedim. Sadece kitaptan biliyordum.” İnes güldü. “O zaman onu ilk kez birlikte görüyoruz.” Matteo çizmelerini çıkardı ve bir oğlan gibi bağırarak suya girdi.
