Mevrouw Okoye werkte bij de gevonden voorwerpen van het centraal station. Ze zei dat elk voorwerp een thuis heeft.
Dinsdagmiddag bracht een conducteur een gedeukte accordeonkoffer. Er stond geen naam op. “Hij ruikt naar de zee”, zei mevrouw Okoye. “Er zitten drie rijstkorrels in, dus hij is op een bruiloft geweest. En hier is een gescheurd etiket: ‘…vel, Reparaties, Havenst…’”
Ze belde de werkplaats in Havenstad. “Dat is de accordeon van de oude meneer Welka”, zei de reparateur. “Hij speelt op elke bruiloft aan de kust.” Meneer Welka was zesenzeventig, en de bruiloft van zijn kleindochter was de volgende dag om twaalf uur ’s middags. De laatste trein vertrok om twintig over acht.
Mevrouw Okoye sloot het kantoor en nam de accordeon op haar schoot. Om elf uur ’s avonds knuffelde meneer Welka de koffer. De volgende dag was zij op de bruiloft.
