Bayan Okoye merkez istasyondaki kayıp eşya bürosunda çalışırdı. Her eşyanın bir yuvası olduğunu söylerdi.
Salı öğleden sonra bir kondüktör yamru yumru bir akordeon çantası getirdi. Üstünde isim yoktu. “Deniz gibi kokuyor” dedi Bayan Okoye. “İçinde üç pirinç tanesi var, demek ki bir düğündeymiş. Ve burada yırtık bir etiket var: ‘…vel’in Tamirhanesi, Liman K…’”
Liman Kasabası’ndaki tamirhaneyi aradı. “Bu yaşlı Bay Welka’nın akordeonu” dedi tamirci. “Kıyıdaki her düğünde çalar.” Bay Welka yetmiş altı yaşındaydı ve torununun düğünü ertesi gün öğlendeydi. Son tren sekiz kırkta kalkıyordu.
Bayan Okoye bürosunu kapattı ve akordeonu dizlerinde taşıdı. Gece on birde Bay Welka çantaya sarıldı. Ertesi gün o da düğündeydi.
