Men zegt dat er lang geleden een dorp in een bergdal lag, tot de rivier op een lentedag steeg en het voorgoed overspoelde. Alleen de klok van het dorp werd gered. Hij hing aan een paal aan de noordoever van het nieuwe meer, en niemand luidde hem nog.
Ilka, een herderinnetje van twaalf, woonde bij haar opa Bela, die een regel voor haar had: “Ga nooit na zonsondergang over het bevroren meer. Het ijs is dun waar het oude dorp ligt.” Maar op een avond liep een lam weg, en toen Ilka het eindelijk te pakken had, ging de zon al onder. Om een uur te winnen, dreef ze haar twintig schapen het ijs op.
Midden op het meer viel de mist, en ze zag geen van beide oevers meer. Het ijs kraakte en kreunde, en de dieren begonnen te blaten. Ilka wilde rennen, maar ze dacht aan een andere regel van haar opa: “Als je verdwaald bent, blijf dan staan en luister.” Dus bleef ze staan. Ver weg begon een diepe, trage klok te luiden.
Ze liep naar het geluid, en het ijs hield; telkens als ze ervan afdwaalde, kraakte het ijs onder haar voeten. De klok hing rustig aan zijn paal, met rijp op het touw, en er was niemand in de buurt. Ilka telde haar schapen: twintig, het lam meegerekend. Toen kwam Bela aanrennen met een lantaarn. “Ik heb hem niet geluid”, zei hij. “Niemand heeft hem geluid.”
Tot op de dag van vandaag leren de kinderen in het dal één ding vóór alle andere: als de mist komt, blijf je staan en luister je.
