می‌گویند این ماجرا خیلی وقت پیش رخ داد. ایلکا، دختر چوپانی دوازده‌ساله، بیست گوسفندش را از روی دریاچه‌ی یخ‌زده به خانه می‌برد. پدربزرگش بیلا می‌گفت: «هرگز شب از دریاچه نگذر. یخ آنجا که دهکده‌ی قدیمی است نازک است.» اما یک بره فرار کرده بود و حالا شب شده بود.
وسط دریاچه مه غلیظی نشست. ایلکا ساحل را نمی‌دید. یخ شروع کرد به ترک خوردن و گوسفندها بع بع کردند. بعد قانون دیگر پدربزرگش یادش آمد: «اگر گم شدی، بی‌حرکت بایست و گوش کن.» بی‌حرکت ایستاد. از دور زنگی گرفته صدا می‌داد.
به سوی صدا رفت و یخ محکم بود. در ساحل زنگ قدیمی به یک تیرک آویزان بود، اما کسی آنجا نبود. بیلا با یک فانوس رسید. گفت: «من آن را نزدم. هیچ‌کس نزد.»
