Tomas on yaşındaydı ve bir konuda emindi: havanın ağırlığı vardır. Ablası Elisa güldü. “Hava hiçbir şey değil!” dedi. “Zaten onun bütün meselesi bu.” Tomas bir şey demedi. Garajdan sönük bir futbol topu aldı, mutfak terazisine koydu ve sayıyı yazdı. Sonra topu sertleşene kadar şişirdi ve yeniden tarttı.
Sayı birkaç gram daha yüksekti. Elisa topu yeniden teraziye koydu ve kaşlarını çattı. Bozuk olmadığından emin olmak için teraziyi iki kez kontrol etti. Bozuk değildi. Kapıdan dinlemekte olan babaları, aynı havanın çevremizdeki her şeye baskı yaptığını, biz bunu hiç hissetmesek de, açıkladı.
Tomas topu sınıfına gösterdi ve bilim fuarında bir kurdele kazandı. Elisa onun asistanı oldu ve kendine “Hava Departmanı Başkanı” unvanını verdi.