On beş yaşındaki Dina ile on dört yaşındaki Ivo, beş çocukla ve öğretmenleri Bayan Okonkwo'yla birlikte okulun bilim kulübündeydi. Büyük projeleri bir balondu. Onu helyumla doldurdular ve ona bir köpük kutu bağladılar; kutunun içinde küçük bir kamera, izlemek için bir telefon ve bir paraşüt vardı, o kadar özenle paketlenmişti ki Ivo hepsini dokuz kez kontrol etmişti.
Cumartesi saat dokuzda kulüp okul bahçesinde durup geri sayım yaptı. “Üç, iki, bir!” Balon bulutlara doğru yükseldi, sonunda küçük bir noktaya dönüştü ve sonra kayboldu. Bir saat sonra telefon sinyali kaybetti. Yaklaşık otuz kilometre yükseklikte balon, planlandığı gibi patladı ve paraşüt kutuyu yeniden aşağı indirdi, bir yerlere, birinin tarlasına.
Çocuklar Bayan Okonkwo'nun eski minibüsüne bindi. Son sinyal “nehrin doğusu” demişti. Saatlerce aradılar: yollar, tarlalar, Ivo'nun bir ayakkabısını yutan ıslak bir hendek. Öğleden sonra dörtte telefon bir kez bip etti. Bir lahana tarlasında yaşlı bir çiftçi olan Bayan Dolan, çok garip bir yumurtayı koruyan bir kadın gibi, beyaz kutunun yanında bir kovanın üstünde oturuyordu. “Bu sizin mi?” diye sordu. “İnek paraşütü yemeye çalıştı.”
Okulda kamerayı açtılar. Fotoğraflarda tarla gittikçe küçülüyor, sonra bulutlar, sonra öğle vakti geceyi andıran koyu bir gökyüzü ve ince mavi bir kıvrım görünüyordu: Dünya'nın kıyısı. Kimse konuşmadı. Son fotoğraf bir ineğin kocaman, bulanık burnuydu. Herkes güldü ve kulüp iki fotoğrafı yan yana astı: “Gökyüzünün Kıyısı” ve “İneğin Kıyısı”.
