Elke lente houdt het dorp op de heuvel het Kaasrollen. Een ronde kaas zo groot als een wagenwiel wordt van de heuvel af gerold, en wie hem het eerst vangt, wint hem samen met de Gouden Lepel. Zo'n vierhonderd dorpelingen wachtten beneden. Maar dit jaar gleed de burgemeester uit en liet de kaas los voor het fluitsignaal, en hij ging er alleen vandoor.
Hij denderde door de markt, waar de kippen alle kanten op vlogen en een piramide van sinaasappels instortte. Hij rolde de bakkerij in via de voordeur en er weer uit via de achterdeur. Toen stuiterde hij de lange trap af naar de havenweg, en vierhonderd mensen renden erachteraan: de bakker met meel op zijn gezicht, de postbode, drie oma's en de burgemeester met zijn hoed in zijn hand.
Ada was acht, te klein om met de grote mensen mee te rennen. De dag ervoor had ze gezegd: “Kaas rolt naar beneden, dus hij belandt op de laagste plek. De laagste plek in het dorp is het eind van de pier.” Iedereen had gelachen. Nu zat ze daar met haar kleine rode bolderkar.
De kaas rolde over de hele pier en knalde in de kar, die hem meteen tot stilstand bracht. Toen de dorpelingen hijgend aankwamen, vonden ze Ada op de kaas zitten. Ze won de Gouden Lepel en sneed de kaas in vierhonderdeen stukken: één voor elke dorpeling en één voor de burgemeester, om sorry te zeggen. Het jaar daarna begon de race bij de pier.
