Luca had een klein restaurant met tien tafels, en het verloor geld. Op een donderdag kwam er een inspecteur van de restaurantgids, voor het eerst in tien jaar. Die ochtend werd Luca wakker met een verstopte neus. Hij rook zijn koffie niet, en tegen de middag proefde hij zelfs zijn eigen soep niet.
Bea, een meisje van vijftien, waste in het weekend de pannen en rook altijd aan de koekenpannen. “Proef dit”, zei Luca. “Er moet meer zout in”, zei Bea. “En de saus is te scherp.” De hele middag proefde ze alles voor hem.
Om acht uur at de inspecteur, een kleine, stille man, elk gerecht op. Daarna vroeg hij naar de kok. “Ik kon vandaag niets proeven”, zei Luca. “Mijn afwashulp deed het.” De inspecteur glimlachte. “Dat weet ik. Ik zag haar door de keukendeur.” Het restaurant kreeg zijn ster.
