Een klein stadje had een koor van negen zangers, die vals zongen en niet op de maat. Drie weken voor het regionale koorfestival ging de oude dirigent met pensioen. Het stadje stuurde mevrouw Ferro, een vrouw van veertig.
Op de eerste avond schreef ze op het bord: “Ik ben doof. Ik zal jullie niet horen. Jullie moeten naar mij kijken.” Toen liet ze hen hun schoenen uittrekken en op het houten podium staan. Ze voelde de maat door de vloer, en ze leerde hun die ook te voelen. Ze leerde hun naar haar handen en haar ademhaling te kijken.
Een week lang haatten ze het, en toen veranderde er iets. Ze begonnen samen te zingen en samen te ademen.
Op de avond van het festival zaten vierhonderd mensen in de zaal. De pianiste was ziek geworden, dus de negen hadden geen instrument. Mevrouw Ferro hief haar handen, en ze ademden op hetzelfde moment in en zongen.
Op de achterste rij hielden twaalf dove kinderen ballonnen vast om de muziek te voelen. Toen het lied eindigde, stonden ze op en zwaaiden met hun handen in de lucht, zoals dove mensen applaudisseren.
