Tante Mei had een noedelkraam op de nachtmarkt. Elke klant kreeg dezelfde kom en dezelfde grap: “Pas op, de noedels zijn heet, maar mijn grappen zijn koud!”
Op een avond bestelde een man in een dure jas de goedkoopste noedels. Hij schreef iets in een piepklein notitieboekje. Tante Mei zag het boekje en zijn glanzende schoenen, maar ze gaf hem dezelfde kom en dezelfde grap. Aan het eind zei hij: “Ik ben een beroemde culinair criticus. Wat is uw geheim?” Ze haalde haar schouders op. “Hete bouillon, hongerige mensen, en ik verander voor niemand.”
Hij gaf haar vijf sterren. Tante Mei las de recensie nooit, maar haar klanten vertelden het haar. De week erna was de rij langer en ze vertelde dezelfde grap.