Tante Mei had een noedelkraam op de nachtmarkt, onder een slinger van rode lampions, en in dertig jaar had ze er niet één ding aan veranderd. Elke klant kreeg precies dezelfde kom noedels en precies dezelfde grap: “Pas op, de noedels zijn heet, maar mijn grappen zijn koud!” De mensen kreunden en kwamen elke week terug.
Op een avond bestelde een man in een dure jas de goedkoopste noedels van de kaart en begon in een piepklein notitieboekje te schrijven. Tante Mei zag het boekje, en ze zag zijn glanzende schoenen, die duidelijk nog nooit een plas hadden gezien, maar ze gaf hem dezelfde kom en dezelfde grap als iedereen. Hij at langzaam, met de concentratie van een man die een bom onschadelijk maakt. Toen hij de laatste druppel bouillon op had, legde hij zijn eetstokjes neer en zei: “Ik ben een beroemde culinair criticus. Wat is uw geheim?” Tante Mei haalde haar schouders op. “Hete bouillon, hongerige mensen, en ik verander voor niemand”, zei ze.
Hij gaf haar vijf sterren. Ze las de recensie nooit, maar haar vaste klanten vertelden er over, en ze waren erg trots. De week erna was de rij twee keer zo lang en Tante Mei vertelde dezelfde grap.