In een drukke stad woonde een kraai die dol was op walnoten, al waren de schalen veel te hard voor zijn snavel. Wekenlang hupte hij van parkeerplaats naar parkeerplaats, hongerig en gefrustreerd. Toen zag hij op een middag een auto over een noot rijden die op de weg was gevallen. Er klonk een scherpe knak, de schaal brak open, en de kraai begreep het.
Vanaf die dag had hij een plan. Hij droeg een noot naar het zebrapad, liet hem voor het verkeer op de weg vallen en vloog naar het stoplicht om te wachten. De auto's reden over de noot en kraakten hem. Dan sprong het licht op rood, het verkeer stopte en de voetgangers begonnen over te steken, en dat was het moment waarop de kraai kalm en zonder haast naar beneden hupte om zijn lunch op te halen.
Een oude man, meneer Sato, die op een bankje naast het zebrapad de mussen voerde, keek elke dag naar dit schouwspel. In het begin kon hij het nauwelijks geloven. Na een paar weken begon hij zelf noten mee te nemen en op de weg te leggen, alsof hij deel uitmaakte van het plan. Jaren later keerde de kraai met zijn jongen terug naar het zebrapad en leerde hun precies hetzelfde trucje.