In een stad met eindeloos verkeer woonde een kraai met een passie voor walnoten en zonder enige manier om ze te openen. De schalen waren veel te hard voor zijn snavel, en wekenlang hupte hij van parkeerplaats naar parkeerplaats, hongerig en steeds verontwaardigder. Toen zag hij op een middag een auto over een gevallen noot rijden, hoorde een scherpe knak en zag de schaal openspringen. De kraai, die nooit een natuurkundeles had gevolgd, begreep het principe meteen.
Vanaf dat moment werkte hij met het geduld van een vakman. Hij droeg een noot naar het zebrapad, legde hem voor het verkeer neer en trok zich terug op het stoplicht om te wachten. De wielen deden het moeilijke deel. Pas wanneer het licht op rood sprong, de auto's stilstonden en de voetgangers in golven overstaken, hupte de kraai met de bestudeerde onverschilligheid van iemand die toevallig langskomt naar beneden en haalde zijn lunch op.
Een oude man, meneer Sato, die op het bankje naast het zebrapad de mussen voerde, zag deze routine elke dag en weigerde het aanvankelijk te geloven. Binnen een paar weken was hij een handlanger geworden: hij nam noten van huis mee en legde ze zorgvuldig op de weg. Jaren later keerde de kraai met twee jonkies terug naar het zebrapad, en de les begon opnieuw.