In een stad met eindeloos verkeer woonde een kraai met een passie voor walnoten en zonder enig middel om ze te openen. De schalen tartten zijn snavel, en wekenlang zwierf hij rond over de parkeerplaatsen, hongerig en steeds verontwaardigder, als een fijnproever die buiten zijn eigen restaurant was buitengesloten. Toen zag hij op een middag een auto over een gevallen noot rijden, hoorde een scherpe knak en zag de schaal openspringen als een vonnis. De kraai, die nooit een natuurkundeles had bijgewoond, doorgrondde het principe op slag.
Vanaf dat moment werkte hij met het geduld van een ambachtsman. Hij droeg een noot naar het zebrapad, legde hem voor het verkeer neer en trok zich terug op het stoplicht om te wachten. De wielen deden het zware werk. Pas wanneer het licht op rood sprong, de motoren zwegen en de voetgangers over het zebrapad begonnen te stromen, daalde de kraai af met de bestudeerde nonchalance van een man die toevallig langskomt, en pikte zijn lunch op tussen de voeten van de forenzen.
Een oude man, meneer Sato, die op het bankje naast het zebrapad de mussen voerde, zag deze routine elke dag en weigerde het aanvankelijk te geloven. Binnen een paar weken was hij medeplichtig geworden: hij nam noten van huis mee en legde ze zorgvuldig op het asfalt, zoals je een tafel dekt. Jaren later keerde de kraai met twee jonkies terug naar het zebrapad, en de les begon opnieuw, met de hele stad als onvrijwillig klaslokaal.