Paloma bir sokak ressamıydı. Bir sokağın sonunda gri bir duvar vardı. Bir sabah üstüne yeşil bir kapı çizdi; parlak bir kolu ve bir mektup yuvası vardı. Çocuklar okula giderken kapıyı çalıp bekliyordu.
Üç hafta sonra belediyeden Bay Duarte bir emir imzaladı. “Pazartesi duvarı yine gri boyayacağız” dedi. “Açılmayan bir kapı yalandır.”
Ama cumartesi Paloma çizilmiş yuvada notlar buldu. “Günaydın, kapı.” Biri altına gerçek, kırmızı bir posta kutusu takmıştı. Pazar akşamı içinde kırk mektup vardı.
Pazartesi Bay Duarte posta kutusunu açtı. Bir mektup ona aitti: “Sevgili Bay Duarte, lütfen kapıyı kapatmayın. Sami, yedi yaşında.” İki kez okudu ve boyacıları evlerine gönderdi. Paloma kapının önüne bir paspas koydu.
