Afgelopen zaterdag was het tiende jubileum van mijn vrienden Pavel en Nadia, en allebei hadden ze, zonder een woord tegen de ander, hetzelfde prachtige idee: een verrassingsfeest in hun eigen appartement. Pavel zei tegen Nadia dat hij een vergadering had die tot negen uur zou duren. Nadia zei tegen Pavel dat ze een werkdiner had dat tot negen uur zou duren. Daarna nodigde elk van hen stiekem vrienden uit en vroeg hun zich te verstoppen, wat achteraf de eerste fout was.
Als Nadia's beste vriendin ging ik over de taart. Om half negen liet ik mezelf binnen met de reservesleutel, deed het licht uit zoals afgesproken en sloop op mijn tenen de woonkamer in, waar ik meteen op iemands hand stapte. Overal om me heen werd gefluisterd. Mensen zaten gehurkt achter de bank, onder de tafel, in het bad en in de kast, en ik besefte dat ik bijna niemand kende. Ik ben niet dapper, maar wel praktisch, dus perste ik me in de kast naast een man met een feesthoedje. “Kom je van Pavel?”, fluisterde hij. “Nee, van Nadia”, fluisterde ik terug. Er viel een heel lange stilte, vol jassen. “Dan”, zei hij langzaam, “wie verrast hier wie?”
We kwamen er niet op tijd achter. Iemand niesde, een ballon knalde met een kleine, droevige plof, en er draaide een sleutel in het slot. Pavel en Nadia kwamen samen binnen, het licht ging aan, en dertig mensen sprongen op en riepen: “VERRASSING!” Het stel staarde naar de menigte, naar de twee taarten op tafel en ten slotte naar elkaar. “Zit je niet in een vergadering?”, zei Nadia. “Ben je niet op een diner?”, zei Pavel. Toen begonnen ze te lachen, en ze hielden vijf minuten niet op. Volgend jaar gaan ze het samen plannen, beloofden ze. Ik heb mijn twijfels, en ik hou de kast vrij.
