Sintel was een jonge draak, en hij kon geen vuur spuwen. Hij hoestte alleen, en er sprongen een paar vonken ter grootte van erwten uit zijn bek. De grote draken van de berg lachten hem uit. “Sintel, jij kunt nog geen kaars aansteken!”
Midden in de winter klom hij ’s nachts door de vallende sneeuw van de berg af naar een dorp met veertig huizen. Elk raam was donker. De bakster, mevrouw Marsh, een vrouw van zestig, zat in een deken gewikkeld naast haar koude oven. “De storm heeft sneeuw door de schoorsteen geblazen”, zei ze. “De lucifers zijn nat, en morgenochtend is er geen brood.”
Ze was niet bang voor een draak. “Kun jij een oven aansteken?”
“Ik kan alleen vonken hoesten”, zei Sintel.
“Hoest dan maar”, zei mevrouw Marsh.
De vonken doofden op de natte blokken. Het vuur van een grote draak had de hele bakkerij platgebrand, maar kleine vonken kon je langzaam laten groeien. Mevrouw Marsh gaf hem droge spaanders, en hij hoestte de hele nacht. Bij zonsopgang gloeide de oven, en het hele dorp kwam warm brood eten. Mevrouw Marsh hing een bord aan de deur: “Sintel, officieel ovenaansteker.” Zijn vonken hadden precies de goede grootte.
