Sintel was een jonge draak die geen vuur kon spuwen. Als hij het probeerde, hoestte hij alleen, en er sprongen een paar vonken ter grootte van erwten uit zijn bek. De grote draken van de berg vonden dat hilarisch. “Sintel”, zeiden ze, terwijl ze wolken vlammen naar de sterren stuurden, “jij kunt nog geen kaars aansteken.” Hij gaf al jaren geen antwoord meer.
Midden in de winter verliet hij ’s nachts de berg en daalde door vallende sneeuw af naar een dorp met veertig huizen waar elk raam donker was. Voor de bakkerij zat de bakster, mevrouw Marsh, een vrouw van zestig, in een deken gewikkeld naast haar koude oven. “De storm heeft sneeuw door de schoorsteen geblazen en het vuur gedoofd”, zei ze, zo kalm alsof ze de weersverwachting beschreef. “De lucifers zijn nat, de blokken zijn vochtig en morgenochtend is er geen brood.”
Ze was niet bang voor een draak voor haar deur; daar had ze de kracht niet meer voor. “Kun jij een oven aansteken?”
“Ik kan alleen vonken hoesten”, zei Sintel.
“Hoest dan maar”, zei mevrouw Marsh.
De eerste vonk doofde op de natte blokken. Het vuur van een echte draak had de bakkerij met de grond gelijkgemaakt, maar kleine vonken, zei ze, kon je met geduld laten groeien. Ze haalde een blik met droge spaanders, en Sintel ging voor de ovendeur liggen en hoestte tot zijn keel brandde. De veertigste vonk vatte. Een vlam ter grootte van een duim groeide uit tot een klein vuur, en het kleine vuur tot een gloeiende oven.
Bij zonsopgang kwamen de eerste broden eruit, dampend, en het hele dorp drong naar binnen om warm brood te eten. Mevrouw Marsh hing een bord aan de deur: “Sintel, officieel ovenaansteker.” En Sintel, met kruimels op zijn kin, begreep dat zijn vonken nooit te klein waren geweest. Ze hadden precies de goede grootte.
