In een gang van het natuurkundegebouw staat een glazen trechter met zwart pek. Het lijkt een harde, zwarte steen, maar het stroomt, zo langzaam dat er maar ongeveer eens in de acht jaar een druppel vormt en valt. Professor Okafor, die eenenzeventig was, keek er al veertig jaar naar. In die tijd waren er vijf druppels gevallen, en hij had ze allemaal gemist: een tijdens de lunch, een bij de tandarts, een op de enige nacht dat hij ziek naar huis was gegaan.
De zesde druppel hing aan het eind van de trechter, lang en dun. Okafor ging eind van de maand met pensioen. Zijn kleindochter Wen, dertien, kwam logeren en ging op een krukje zitten met een thermosfles, kijkend naar de trechter. Haar opa viel in slaap op de bank in de gang.
Om twaalf over drie rekte de draad uit, werd dunner en viel met een zacht plop in het glas eronder. Ze had het gezien! Ze schudde haar opa wakker. “Opa. Hij viel.”
Hij keek naar het lege uiteinde en de nieuwe druppel in het bekerglas. “Vertel me hoe het eruitzag.” Ze vertelde het hem. Hij schreef in het logboek: “Druppel zes. 3.12 uur ’s nachts. Gezien door Wen, dertien jaar.”
