In de Havenstoren had de lift regels. Niemand had ze opgeschreven, maar iedereen kende ze, zoals je de regels van een wachtkamer bij de tandarts kent. Regel één: kijk naar de cijfers. Regel twee: praat nooit. Regel drie: kijk nooit iemand aan.
Op een maandag om acht uur tweeënvijftig bleef de lift steken tussen de zevende en de achtste verdieping. Er waren zes mensen in: Dev, een jonge stagiair, met een dienblad vol koffie, mevrouw Fischer, de boekhoudster, met haar rekenmachine, meneer Landau, de baas, in een grijs pak, Gloria, de schoonmaakster, met haar karretje, Rafi, een koerier met een helm onder zijn arm, en de oude meneer Abel, die een plant naar zijn dochter bracht.
Vijf minuten lang hielden ze zich letterlijk aan de regels. Niemand zei iets, niemand keek naar iemand, en de liftmuziek bleef maar dezelfde vrolijke melodie spelen.
Eindelijk zei Rafi, die niet in het gebouw werkte en er dus niets aan verschuldigd was: “Haat nog iemand dit liedje?”
De stilte die volgde had een andere kwaliteit. Toen fluisterde mevrouw Fischer: “Elke dag.” “Al elf jaar”, zei Gloria. “Ik hoor het in mijn slaap”, zei Dev. Iedereen draaide zich om naar meneer Landau, die met grote belangstelling naar het plafond keek. “Ik heb het uitgekozen”, zei hij eindelijk. “Een man van het muziekbedrijf zei dat het mensen blij zou maken.” Toen begon hij hulpeloos te lachen, met gesloten ogen, en de anderen deden, een voor een, mee.
Ze begonnen te neuriën en daarna mee te zingen, heel vals, en meneer Abel zong met een diepe stem en hield zijn plant vast als een microfoon. De melodie die elf jaar lang een marteling was geweest, was nu het enige wat alle zes uit hun hoofd kenden. Toen de deuren opengingen op de achtste verdieping, liepen ze als vrienden naar buiten.
De volgende ochtend neuriede Dev in de lift het liedje. Gloria viel in, toen mevrouw Fischer, toen meneer Landau, terwijl de nieuwe passagiers verschrikt naar hen staarden. Regel vier: neuriën.
