Yusuf was elf toen hij met zijn moeder naar een nieuw land verhuisde. Op zijn eerste schooldag begreep hij ongeveer één woord van de tien. In de kantine wilde hij zeggen: “Ik heb honger.” In plaats daarvan zei hij tegen de kantinemevrouw: “Ik ben een broodje.” Ze gaf hem een augurk.
Elke avond leerde Yusuf vijf nieuwe woorden. In de klas zat een meisje dat Mia heette naast hem. Ze praatte heel snel, maar als hij de draad kwijt was, maakte ze tekeningen.
Na twee maanden moest elk kind een minuut praten. Yusuf zei: “Op de eerste dag wilde ik zeggen: ik heb honger. Ik zei: ik ben een broodje.” De hele klas lachte, en Yusuf zag dat ze met hem lachten. Het was zijn eerste grap in de nieuwe taal. In de kantine gaf de mevrouw hem twee augurken.
