In een winterbos waren de nachten lang en donker. Op een avond zag de vos de lantaarn van de houthakker bij zijn hut hangen. Hij pakte haar in zijn bek en droeg haar naar zijn hol, heel trots. Niemand anders in het bos had licht.
Intussen struikelden de andere dieren in het donker. De egel rolde in een sloot, de uil botste tegen een tak, en de konijnen konden de weg naar huis niet vinden. De vos hoorde hen, maar hij wilde niet delen.
In de derde nacht, alleen in het hol, leek het licht klein. Het liet alleen zijn eigen grote schaduw op de muur zien. In de vierde nacht raakte de olie op, en het hol was donkerder dan ooit.
’s Ochtends droeg de beschaamde vos de koude lantaarn terug en legde haar voor de voeten van de houthakker. De houthakker zei alleen: “Ze had dorst.” Hij vulde haar met olie en hing haar op bij het kruispunt, waar alle paden van het bos samenkomen. De hele winter zat de vos eronder met de anderen, en de egel schoof altijd op om plaats te maken.
