Bir kış ormanında geceler uzun ve karanlıktı. Bir akşam tilki, oduncunun kulübesinin yanında asılı fenerini gördü. Onu dişleriyle alıp ininin içine taşıdı, çok gururlu. Ormanda başka kimsenin ışığı yoktu.
Bu arada öbür hayvanlar karanlıkta tökezliyordu. Kirpi bir hendeğe yuvarlandı, baykuş bir dala çarptı ve tavşanlar eve giden yolu bulamıyordu. Tilki onları duyuyordu ama paylaşmak istemedi.
Üçüncü gece, inde yalnızken ışık ona küçük geldi. Duvarda yalnızca kendi büyük gölgesini gösteriyordu. Dördüncü gece yağ bitti ve in her zamankinden karanlıktı.
Sabah utanan tilki soğuk feneri geri taşıdı ve oduncunun ayaklarının dibine bıraktı. Oduncu sadece “Susamıştı” dedi. Yağ doldurdu ve ormanın bütün yollarının birleştiği yol ayrımına astı. Bütün kış tilki öbürleriyle onun altında oturdu ve kirpi ona yer açmak için hep kenara kayıyordu.
