Men zegt dat de zon lang geleden niet meer opkwam boven een diepe vallei. Op een ochtend bleef de oostelijke heuvel donker, en de haan kraaide drie keer en gaf het op. Drie dagen lang leefde het dorp in de nacht. Het was koud, en iedereen was bang.
De mannen klommen met trommels de heuvel op en schreeuwden. Ze kwamen bleek terug. “Daarboven is een berg die er eerst niet was”, zeiden ze. “En hij ademt.”
Mira was een meisje van negen dat tegen alles goedemorgen zei: tegen de koeien, de brug, de oude put. Ze nam een warm brood en een kan melk en klom alleen de heuvel op. De berg was in werkelijkheid een reus, die met zijn kin op zijn knieën en gesloten ogen zat.
“Goedemorgen”, zei Mira. “Pardon, meneer. Ik denk dat u op de zonsopgang zit.”
De reus deed een oog open, zo groot als een vijver. “Echt? Ik ging even uitrusten. Iedereen schreeuwde tegen me, dus ik dacht dat niemand me hier wilde.” Hij stond op en liep naar de volgende heuvel, en de zon kwam op en vulde de vallei met goud.
