Men zegt dat in een vallei die zo diep was dat de zon een uur nodig had om de bodem te bereiken, de zon eens niet opkwam. De oostelijke heuvel bleef zwart, en de haan kraaide drie keer, schraapte zijn keel en gaf het op. Drie dagen lang leefde het dorp in de nacht. Het werd koud, de koeien gaven geen melk meer en de dapperste mannen fluisterden dat de wereld was vergaan.
Eindelijk klommen ze met trommels en touwen de heuvel op, schreeuwden, sloegen op hun pannen en kwamen heel bleek weer naar beneden. “Daarboven is een berg die er eerst niet was”, zeiden ze. “En hij ademt.”
Mira was een meisje van negen dat tegen alles goedemorgen zei: tegen de koeien, de brug, de oude put. In de derde nacht pakte ze een warm brood in, vulde een kan met melk en klom alleen de heuvel op. De berg was in werkelijkheid een reus, die met zijn kin op zijn knieën en gesloten ogen zat.
“Goedemorgen”, zei Mira. “Pardon, meneer. Ik denk dat u op de zonsopgang zit.”
De reus deed een oog open, zo groot als een vijver. “Echt?” zei hij. “Ik ging drie dagen geleden even uitrusten zitten. Iedereen schreeuwde tegen me, dus ik dacht dat niemand me hier wilde.” Hij stond met een zucht op die de grond deed beven, stapte naar de volgende heuvel en ging zo zachtjes weer zitten als hij kon, en door de opening kwam de zon op en goot goud in de vallei.
De bergkam heet nog altijd de Reuzenstoel. Elke ochtend zwaait Mira naar hem, en hij zwaait terug. Sommigen zeggen dat de zon daar een paar minuten te laat opkomt, omdat de reus graag wacht op Mira's goedemorgen.
