Priya was zestien en ze werkte achter de schermen van het stadstheater. Ze veegde het podium en keek naar alle repetities. Ze kende het hele stuk uit haar hoofd.
Op de avond van de première, tien minuten voordat het doek opging, verloor de jonge ster, Camille, haar stem. Ze kon alleen nog fluisteren. De understudy lag in het ziekenhuis, en zeshonderd mensen zaten op hun plaats. “We moeten afzeggen”, zei de regisseur, mevrouw Vega. In de coulissen zei Priya de eerste zin voor zichzelf. Mevrouw Vega draaide zich om. “Ken je de rol?” “Elk woord”, zei Priya.
Ze liep met trillende knieën het licht in, en haar stem werd sterk. Aan het eind stond het publiek op en klapte lang. Achter het podium pakte mevrouw Vega haar hand. “Toen ik zo oud was als jij, was ik een meisje met een bezem in diezelfde coulissen.”
