Priya was zestien en ze werkte achter de schermen van het stadstheater. Ze veegde het podium en keek vanuit de coulissen naar alle repetities. Ze kende het hele stuk uit haar hoofd.
Op de avond van de première, tien minuten voordat het doek opging, verloor de jonge ster, Camille, haar stem. Ze kon alleen nog fluisteren. De understudy lag in het ziekenhuis, en zeshonderd mensen wachtten. “We moeten afzeggen”, zei de regisseur, mevrouw Vega. In de coulissen zei Priya de eerste zin voor zichzelf. Mevrouw Vega draaide zich om. “Ken je de rol?” “Elk woord”, zei Priya.
De kostuumnaaister speldde de jurk vast met veiligheidsspelden, en Priya liep met trillende knieën het licht in. Toen hoorde ze zeshonderd mensen hun adem inhouden, en haar stem werd sterk. In het tweede bedrijf vergat de andere acteur zijn tekst, en zij gaf hem terug binnen haar eigen tekst. Toen het stuk afgelopen was, stond het publiek op.
Achter het podium pakte mevrouw Vega haar hand. “Toen ik zo oud was als jij, was ik een meisje met een bezem in diezelfde coulissen”, zei ze. De volgende ochtend stond Priya weer met haar bezem op het podium en neuriede haar tekst.
