Priya was zestien en ze werkte achter de schermen van het stadstheater. Ze veegde het podium, droeg de rekwisieten en keek vanuit de coulissen naar alle repetities, zo stil dat de acteurs vergaten dat ze er was. Ze kende het hele stuk uit haar hoofd: elke zin, elke beweging, elke lichtwisseling. Het was een stuk over een meisje dat wegloopt naar zee, en Priya, die nooit verder was geweest dan de volgende stad, was al honderd keer met haar weggelopen.
Op de avond van de première, tien minuten voordat het doek opging, verloor de jonge ster, Camille, haar stem. Ze kon alleen nog fluisteren. De understudy lag in het ziekenhuis, en zeshonderd mensen wachtten ritselend als een veld in de wind op hun plaats. “We moeten afzeggen”, zei de regisseur, mevrouw Vega, die ruim zeventig was en in haar leven nog nooit een voorstelling had afgezegd. In de coulissen zei Priya de eerste zin voor zichzelf, heel zacht, zonder het zelfs te merken. Mevrouw Vega draaide zich om. “Ken je de rol?”, vroeg ze. “Elk woord”, zei Priya.
De kostuumnaaister speldde de jurk op haar vast met veiligheidsspelden, en Priya liep met trillende knieën het licht in. Haar eerste zin wankelde. Toen hoorde ze zeshonderd mensen hun adem inhouden, en haar stem werd sterk, alsof hij alleen maar had gewacht tot iemand erom vroeg. In het tweede bedrijf vergat de andere acteur zijn tekst, en zij gaf hem terug binnen haar eigen tekst, zo soepel dat niemand het merkte. Toen het stuk afgelopen was, viel er een lange stilte, zo'n stilte die kostbaarder is dan welk lawaai ook, en toen stond het hele publiek op.
Achter het podium pakte mevrouw Vega haar hand. “Toen ik zo oud was als jij, was ik een meisje met een bezem in diezelfde coulissen”, zei ze. De volgende ochtend stond Priya weer met haar bezem op het podium en neuriede haar tekst, en de oude vloer leek te luisteren.
