Noa’s sollicitatiegesprek voor een baan als operationscoördinator bij Northline Delivery was om tien uur. Ze kwam om half tien aan en vond op de parkeerplaats een man in een pak die op zijn knieën zat naast een zilverkleurige auto met een lekke band. Hij hield de krik ondersteboven vast. “Ik ben hopeloos met auto’s”, zei hij.
Noa’s vader had haar op haar vijftiende geleerd een wiel te verwisselen. “Ik heb om tien uur een gesprek, dus ik ben snel”, zei ze. Maar de wielmoeren zaten vast, en ze moest op de sleutel gaan staan. Het duurde een half uur. De man vroeg haar niets. Hij zei alleen: “Veel succes.”
Ze veegde haar handen af met een zakdoek, maar het zwart ging er niet af, en om vijf over tien kwam ze met vijf minuten vertraging bij de receptie. De receptioniste trok een wenkbrauw op. In de zaal zaten drie mensen aan een lange tafel, en een vierde stoel was leeg. Noa beantwoordde de eerste vragen met haar handen onder de tafel.
Vijf minuten later ging de deur open, en de man van de parkeerplaats kwam binnen. “Sorry dat ik te laat ben”, zei hij. “Ik had een lekke band, en een vreemde heeft me geholpen.” Hij keek naar Noa. “Ik interview u al een half uur.” Hij was meneer Kessler, de directeur, en hij zei dat haar handen meer indruk op hem hadden gemaakt dan haar cv.
Ze kreeg die middag het aanbod, en de volgende ochtend kwam er een doos met een bandenreparatieset en een kaartje: “Welkom bij Northline. Voor uw volgende vreemde.”
