Noa’s sollicitatiegesprek voor een baan als operationscoördinator bij Northline Delivery was om tien uur. Ze kwam om half tien aan en vond op de parkeerplaats een man in een pak die op zijn knieën zat naast een zilverkleurige auto met een lekke band. Hij hield de krik ondersteboven vast, met het vertrouwen van een man die nooit iets anders te horen heeft gekregen. “Ik ben hopeloos met auto’s”, zei hij.
Noa’s vader had haar op haar vijftiende geleerd een wiel te verwisselen. “Ik heb om tien uur een gesprek, dus ik ben snel”, zei ze, en ze stroopte haar mouwen op. Maar de wielmoeren zaten vast, en ze moest op de sleutel gaan staan. Het duurde een half uur. De man vroeg haar niets. Hij hield alleen een zaklamp vast die hij niet nodig had en zei aan het eind: “Veel succes.”
Ze veegde haar handen af met een zakdoek, maar het zwart ging er niet af, en om vijf over tien kwam ze met vijf minuten vertraging bij de receptie. De receptioniste trok een wenkbrauw op, zo langzaam dat het haar moeite leek te kosten. In de zaal zaten drie mensen aan een lange tafel, en een vierde stoel was leeg. Noa beantwoordde de eerste vragen met haar handen onder de tafel, en het gesprek glipte haar door de vingers als een bus.
Vijf minuten later ging de deur open, en de man van de parkeerplaats kwam binnen. “Sorry dat ik te laat ben”, zei hij. “Ik had een lekke band, en een vreemde heeft me geholpen.” Hij keek naar Noa. “Ik interview u al een half uur.” Hij was meneer Kessler, de directeur, en hij vertelde de verbaasde commissie dat hij een stapel perfecte cv’s had, maar slechts één kandidate die voor een vreemde was gestopt op de belangrijkste ochtend van haar leven, zonder één keer op haar horloge te kijken.
Ze kreeg die middag het aanbod, en de volgende ochtend kwam er een doos met een bandenreparatieset en een kaartje: “Welkom bij Northline. Voor uw volgende vreemde.”
