Mara vond de sleutel in de zak van de wintermantel van haar oma, een klein ding van messing, glad geworden door tientallen jaren gebruik, het soort voorwerp dat blijkbaar met een reden bij zich werd gedragen. Haar oma was in de lente overleden en in de weken van opruimen en inpakken had niets in huis bij de sleutel gepast: niet de kasten, niet het oude naaidoosje, niet het schuurtje achter in de tuin. Toch kon Mara het niet over haar hart verkrijgen hem weg te gooien.
Die avond nam ze de laatste veerboot over de baai. Ze draaide de sleutel tussen haar vingers en keek hoe de lichten van de haven voorbijgleden, toen ze merkte dat de oude man tegenover haar precies hetzelfde deed. Zijn sleutel was identiek aan de hare. “Waar hebt u die vandaan?”, vroeg hij, zo zachtjes dat ze de woorden bijna kwijtraakte onder het geluid van de motor. “Uit de jas van mijn oma”, zei Mara. De oude man sloeg zijn ogen neer en glimlachte, alsof een heel lange wachttijd zojuist door een vreemde werd beëindigd. “Dan bent u haar kleindochter. Ik heet Aldo. Uw oma en ik waren beste vrienden toen we kinderen waren. Zestig jaar geleden hebben we een houten kist onder de oude pier opgesloten en beloofd hem te openen als we allebei oud waren.”
De volgende ochtend, bij eb, liepen ze samen over het natte zand en vonden de kist, opgezwollen en bevlekt met zout maar nog altijd dicht. Erin lagen twee kleine papieren bootjes en een briefje in kinderhandschrift: “We zeilen weer.” Aldo lachte en huilde tegelijk, en Mara merkte dat ze het ene niet van het andere kon onderscheiden. Ze scheurde een bladzijde uit haar schrift, vouwde een nieuw bootje en samen zetten ze het op het water, een oude man en een jonge vrouw die een belofte nakwamen die lang geleden voor hen was gedaan.