Mara, büyükannesinin kış paltosunun cebinde eski bir pirinç anahtar buldu. Anahtarın neyi açtığını bilmiyordu.
O akşam körfezi geçmek için son vapura bindi. Karşısında oturan yaşlı bir adam parmaklarının arasında bir anahtar çeviriyordu. Anahtar tıpatıp onunkine benziyordu! “Onu nereden buldunuz?” diye sordu. “Büyükannemin paltosunda”, dedi Mara. “O zaman büyükanneniz benim en iyi arkadaşımdı”, dedi adam. “Adım Aldo. Altmış yıl önce eski iskelenin altına bir kutuyu kilitleyip sakladık.”
Ertesi sabah, cezir sırasında kutuyu buldular. İçinde iki kâğıt gemi ve bir not vardı: “Yine yelken açacağız.” Aldo hem güldü hem ağladı. Mara yeni bir gemi katladı ve onu birlikte yüzdürdüler.