Het was de dag van de stadsmarathon. De winnaar kwam na iets meer dan twee uur over de finish en daarna ging de menigte naar huis. De arbeiders begonnen de hekken op te stapelen. Maar om zeven uur 's avonds liep Hana, die ouder was dan zestig, nog steeds. Ze liep voor haar overleden man, die altijd zei: “Loop door tot de finish, hoe lang het ook duurt.”
Een oude arbeider weigerde het finishlint weg te halen. Schoonmakers, hulpverleners en een paar andere mensen stonden langs de laatste honderd meter en hielden hun telefoonlampjes omhoog. Hana kwam in het donker over de finish. Ongeveer twintig mensen klapten. “Dank u wel dat u gewacht hebt”, zei ze.