De winnaar van de stadsmarathon kwam iets na twee uur over de finish en al snel ging de menigte naar huis. De ploegen begonnen de hekken op te stapelen en de spandoeken op te rollen. Maar om zeven uur 's avonds was Hana nog op het parcours. Ze was ouder dan zestig en ze was de allerlaatste loopster. Ze liep voor haar overleden man, die altijd tegen haar had gezegd: “Loop door tot de finish, hoe lang het ook duurt.”
Een oud lid van de ploeg weigerde het finishlint weg te halen. Schoonmakers, hulpverleners en een paar mensen die waren gebleven stonden langs de laatste honderd meter en hielden hun telefoonlampjes omhoog. Hana kwam in het donker over de finish, met luide adem en trillende benen, terwijl ongeveer twintig mensen applaudisseerden. “Dank u wel dat u gewacht hebt”, zei ze.