Samuel Osei reed al dertig jaar met een stadsbus, en hij kende elke straat uit zijn hoofd. Wat hij niet kon, was één woord lezen. Hij had het zijn hele leven zo handig verborgen dat niemand iets vermoedde. Als iemand hem een briefje gaf, zei hij: “Ik ben mijn bril vergeten. Kunt u het voor me lezen?”
Op een ochtend kwam er een brief van zijn kleindochter Grace, die negen was en in een andere stad woonde. Ze had een groot, rond handschrift. Samuel hield de envelop lang vast. Toen stopte hij de brief in de zak van zijn jas en droeg hem eenendertig dagen mee. Bij elk rood licht haalde hij hem tevoorschijn en keek ernaar, alsof hij kon gaan praten, en dan stopte hij hem weer weg.
Op de eenendertigste dag zag hij een poster in de busgarage: “Gratis avondleesles. Dinsdag om zeven uur.” Hij reed drie keer langs de school. De vierde keer ging hij naar binnen en ging helemaal achterin zitten. De lerares, mevrouw Lindqvist, glimlachte naar hem. “In dit lokaal is iedereen met de eerste letter begonnen”, zei ze.
Na vier maanden ging Samuel aan zijn keukentafel zitten, haalde de brief tevoorschijn en las hem hardop voor, langzaam: “Lieve opa, ik heb een tand verloren. Wanneer kom je? Ik laat hem zien. Liefs, Grace.” Hij las hem drie keer. Toen pakte hij een pen en schreef zijn eigen antwoord, letter voor letter, zorgvuldig: “Lieve Grace, ik kom zaterdag. Ik heb ook iets om jou te laten zien.”
